Wit is geen kleur… of toch wel?

Er was een tijd dat ik zonder twijfel zei: “wit is geen kleur.” En eerlijk? Zo voelde het ook. Wit hoorde niet bij mij. Niet in mijn huis, niet in mijn kleding en al helemaal niet in mijn werk. Ik koos bewust voor alles behalve wit. Geen witte muren, geen witte handdoeken, geen witte kleding. Zelfs geen wit ondergoed of sokken. Alsof wit simpelweg niet bestond in mijn wereld.

De weerstand die ik niet zag

Totdat ik begon met mijn kleuropleiding en ineens merkte dat er iets wrikte. Tijdens een meditatie over de kleur wit gebeurde er iets wat ik niet had verwacht. Ik zag geen rust, geen licht, geen zachtheid. Ik zag sneeuw met gele urine vlekken, witte kleding met rode wijn vlekken, vieze witte auto’s. Mijn hoofd ging direct op zoek naar alles wat wit “niet mooi” maakte.

Ik merkte ook dat ik mijn aandacht er niet bij kon houden. Alsof ik wilde ontsnappen. En toen we een wit cadeautje kregen, was mijn eerste reactie: “Nee dankjewel, ik hoef geen wit cadeau.” Ik ging weer terug aan het werkt, terug naar wat ik kende, o nee wacht ik zat in een meditatie. Dat vond ik best heftig. Een kleur die voor mij niet bestond, bleek ineens iets in mij los te maken waar ik niet omheen kon.

Wat wit mij liet zien

Wat mij daarna nog meer raakte, was de betekenis erachter. Het elimineren van wit in je leven kan betekenen dat je jezelf niet volledig hebt kunnen zijn. Dat kwam binnen. Want ergens wist ik dat dat voor mij klopte.

Wit staat voor ruimte. Voor puurheid. Voor er mogen zijn zonder iets toe te voegen of te veranderen. En juist dat vond ik lastig. Want als je gewend bent om je aan te passen of jezelf kleiner te maken, dan voelt die leegte niet als rust, maar als iets onveiligs.

Zwart was mijn houvast

Zwart en ik waren onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zwart voelde sterk. Beschermend. Duidelijk. Het gaf mij houvast. Het was een kleur waarin ik wist wie ik was. En dat heeft mij ook gedragen, lange tijd.

Maar misschien was zwart niet alleen kracht, maar ook een manier om iets af te schermen. Om niet te hoeven voelen wat eronder zat. Om niet volledig zichtbaar te hoeven zijn.

Waarom wit nu ineens verschijnt

En toen gebeurde er iets waar ik zelf een beetje van in de war raakte. De laatste tijd merkte ik dat ik ineens wit begon te kiezen. Waar ik normaal zwart zou gebruiken, pakte ik nu wit. Kleine keuzes, maar ze vielen me op. En het bracht me in verwarring.

Want hoe kan het dat een kleur die voor mij “niet bestond” ineens een plek krijgt in mijn leven? Ik gebruik toch nooit wit in mijn kunst? Waarom nu ineens wel?

Een cadeautje dat ik eerst niet wilde

Dat moment in die meditatie bleef hangen. Dat witte cadeautje dat ik afwees. Achteraf voelt dat moment anders. Alsof het niet ging om het cadeautje zelf, maar om wat het vertegenwoordigde.

Soms krijg je precies datgene aangereikt waar je nog niet klaar voor bent. En misschien was ik dat toen ook niet.

Wit als teken van groei

Nu voelt het anders. Alsof wit zich langzaam laat zien in mijn leven. Niet groots, maar subtiel. Alsof er ruimte ontstaat waar die er eerst niet was. Misschien betekent het dat ik steeds dichter bij mezelf kom. Dat ik mezelf niet meer wegduw, maar toelaat. Ook in de stukken die eerst ongemakkelijk voelden.

En misschien is wit dan toch niet “geen kleur”.
Misschien is het precies de kleur die ik nodig had om weer een stukje dichter bij mezelf te komen.